mei
10

Soliciblabla

Het lijkt wel of bedrijven denken dat werkzoekenden verschrikkelijk dom zijn. De vacatures die ik op internet zie verschijnen zijn zo doorzichtig en verre van origineel dat je bijna begint te begrijpen waarom mensen geen baan vinden.

Wij zoeken een commerciële duizendpoot ofwel je krijgt een gare administratieve functie waarbij jij je vooral moet focussen op de telefoon en binnenkomende post. Werken in een No nonsense cultuur, wat betekent dat eigenlijk no nonsense? Dat je ergens terrecht komt waar je blij moet zijn dat de mensen geen onzin verkopen  en niet achter je rug lopen te lullen? Klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Wij zijn een jong en dynamisch team is ook zo`n dooddoener, is 40 het nieuwe 20? Of dynamisch, ook een lekker ongrijpbaar begrip, de organisatie staat niet stil maar is constant in beweging. Dat mag ik hopen ja, anders steven je rechtstreeks op een failissement af. Deze doet het ook altijd goed, geen 9 tot 5 mentaliteit, wat in de regel betekent dat jij flexibel bent voor je baas maar hele steden moet verzetten als je een keer een ochtend vrij wilt zijn. Als laatste, dat is ook echt een topper, “wij zoeken een jong persoon maar wel met werkervaring”. Die liggen voor het oprapen kan ik u vertellen.

Lieve mensen van HR of recruitement stop hier alsjeblieft mee. Dit motiveert niet, we prikken hier door heen en we zullen al helemaal niet in de pen kruipen om u ons cv te sturen. Als jullie stoppen met deze onzin dan zullen wij niet meer liegen op ons CV. Deal?

apr
18

Vrouwen en hun beste vriend

Pas op, het volgende stukje kan het utopische beeld van een vriendschappelijk man-vrouw relatie kapot maken!

Mannen het volgende zal bekend voorkomen, je vriendin heeft een beste vriend. Nu bent u helemaal niet jaloers aangelegd maar toch is er een stemmetje in uw hoofd die u waarschuwt. De eerste keer zegt uw vriendin nog aardig dat er echt niks aan de hand is maar al gauw gaat dit over in irritatie waarin zij stemverheffend zegt dat er ECHT NIKS AAN DE HAND IS!

Deze beste vriend, niet te verwarren met de variant die op mannen valt, gaat mee winkelen of naar de bioscoop maar kan ook goed geheimen bewaren en meepraten over mensen waar jij nog nooit van hebt gehoord.

De evoluotie heeft ons een aantal mooie dingen gegeven. We kunnen rechtop lopen, rudimentaire organen zoals de staart hebben we niet meer nodig en ook empatisch hebben we ons ontwikkeld. Sommige dingen veranderen echter nooit. Wij mannen zijn jagers, gevoed door testostoron gaan we op zoek naar wild vlees. Nu ga ik vrouwen natuurlijk niet met wild vlees vergelijken maar anno 2012 is de man nog altijd een jager. Zo ook die beste vriend, vroeg of laat zal hij zijn liefde betuigen aan jouw deerne. Hij kan er niks aan doen, het is evolutionair bepaald. Fact: mannen kunnen niet vriendschappelijk met  vrouwen omgaan.

Dus als jij de  volgende keer je vriendin belt en vraagt waarom zij zo giecheld waarop zij antwoord “Harm prikt in m`n buik” zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Na een idee van F van P.

apr
14

Sneeuwpretvedette II

Ja hoor het kwaad is geschied, ik ben op wintersport geweest. Na een ellendige busreis van 15 uur waren we dan eindelijk in Valtho aangekomen. Om half 9 stond ik buiten met mijn snowboard, slaperig, hongerig maar wel met het gevoel het beste er van te willen maken.

De eerste dagen heb ik een hoop sneeuw gezien, dit meer omdat ik 90% van de tijd op de grond doorbracht na de zoveelste valpartij. Ik besloot mijn trots opzij te zetten en een priveleraar bij de arm te nemen. Deze aardige en vooral te positieve Limburger gaf mij het gevoel dat er nog hoop was. Na twee uur kon ik nog altijd geen fatsoenlijke bocht maken maar als ik langer dan 1 seconde op mijn board bleef staan schreeuwde hij me toe dat het best wel lekker ging. Dat ik hem drie keer omver maaide was hij denk ik vergeten.

Gelukkig had ik fantastische reisgenoten die me iets teveel moed inpraatte. De blauwe piste kun jij makkelijk aan laat staan de rode, niks aan het handje. Ik besloot de gok maar te wagen en nam afscheid van de kinderheuvel die ik met pijn en moeite kon afdalen. Wonder boven wonder bleken zij gelijk te hebben, dit was inderdaad wel te doen. Ondanks een aantal flinke valpartijen, faceplants en koprollen ging het elke dag beter met als hoogtepunt een blauwe piste die ik netjes afdaalde zonder op mijn snufferd te gaan. Dat ik door iedereen werd ingehaald omdat ik niet echt een fantastische snelheid heb vergeten we maar voor het gemak.

Wintersport….ik ben niet bekeerd maar wel enthousiast geworden. De dagen dat ik niks kon voelde ik me ongelukkig maar toen ik daadwerkelijk kon blijven staan werd het steeds leuker. Dat er daarnaast flink gedronken wordt in de sneeuw was een goede bijkomstigheid. Stiekem mis ik het wel een beetje nu ik weer in Nederland ben. Gelukkig heb ik nog een bruine kop die me helpt herinneren.

apr
03

Sneeuwpretvedette

Jarenlang heb ik me er tegen kunnen verzetten, de wintersport. Mijn aversie tegen de wintersport begon al op de basisschool. In de zomer ga je op vakantie, en niet met kerst of in het voorjaar. En dan die mensen die terugkwamen van vakantie met ongezond gebruinde hoofden met grote witte kringen rond hun ogen. Waarom zei niemand daar wat van, dat ziet er toch niet uit? Ook tijdens mijn studentenleven werd ik meerdere malen uitgenodigd voor een sneeuwtripje. “Als je eenmaal meegaat wil je nooit meer anders” was een veel gebruikt credo. Herhaaldelijk heb ik geroepen dat uitrusten de bedoeling van vakantie is en niet verpakt als eskimo van een Oostenrijkse heuvel afrollen.

Dit jaar heb ik mijn oren laten hangen. Na jarenlang voorzitter te zijn geweest van de antibeweging tegen de wintersport ga ik mijn grenzen verleggen. Zaterdag stap ik in de bus  naar het hopelijk mooie Val Thorens alwaar ik mijn snowboard zal onderbinden in een poging langer dan 1 minuut overeind te blijven. Diverse mensen hebben me al geprobeerd bang te maken door te roepen “je hebt toch echt wel meer dan 3 lessen nodig” en “de eerste dagen lig je alleen maar in de sneeuw” tot “ai ga je voor het eerst snowboarden….succes dan maar”.

Ik heb alle adviezen tot me genomen en laat het maar over me heenkomen. Eerlijk gezegd zie ik mezelf na een reis van 15 uur met uiteraard veel te weinig slaap nog niet staan op één of andere Franse kinderheuvel maar afijn we blijven positief. Mijn enige doel is heel blijven en enigzins kunnen balanceren op een stuk plastic zonder mezelf heel belachelijk te maken. Stiekem ben ik bang dat ik gebruind terugkom met de conclusie dat wintersport eigenlijk heel erg vet is. Zo word je als anti-sneeuw fundamentalist wel erg ongeloofwaardig.

Older posts «